Louis Bohtť, onze vorige voorzitter, schrijft ons vanuit Bethlehem
 

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Bethlehem, 31 oktober 2010

 foto's

Vorige week was er geen brief omdat ik heerlijk een week in Duitsland was bij medebroeders van het Frankische Bethlehem. Het plaatsje heet Vierzehnheiligen en ligt in het noorden van Beieren vlak bij Bamberg. We hebben een communiteitband en ik ben de contactpersoon. Vandaar dat ik daar geregeld op bezoek ga. Het was er heerlijk rustig met een prettige communiteit. Ik heb er drie interviews gegeven dank zij de vertrekkende gardiaan Benedikt Grimm. Ik had de tijd om aan een bundeling van mijn brieven te werken. Ik had graag langer gebleven. De timing van mijn bezoek was perfekt, want op dezelfde dag, dat ik aankwam, kwam de nieuwe gardiaan op kennismakingsbezoek.

De terugreis afgelopen maandagavond verliep voorspoedig en dinsdagmorgenvroeg was ik weer in Tel Aviv op het vliegveld. Vandaar had ik vlot een taxi naar Bethlehem. Tegen kwart over vier bij de checkpoint aangekomen zag ik aan de kant van Jeruzalem tientallen Palestijnen, die de checkpoint al gepasseerd waren, maar nog wachtten op vervoer. Er stonden al enkele busjes voor vervoer gereed. De checkpoint zelf was nog gesloten. Een jonge Australische vrouw stond bij de ingang binnen de checkpoint als waarneemster om door haar aanwezigheid ervoor te zorgen, dat de doorgang van de Palestijnen soepel zou verlopen. Ze was pas enkele weken hier als waarneemster voor de Ecumenical Accompaniment Programme in Palestine and Israel, EAPPI van de Wereldraad van Kerken. Aan de kant van Bethlehem waren er honderden Palestijnen wachtend op doorgang, zittend dan wel staand. Enkele kraampjes waren al in bedrijf. Officieel gaat de checkpoint om 5 uur open. Voor mij was dit geen probleem, omdat de doorgang naar Bethlehem wel open was. Met een service taxi was ik spoedig thuis.

ís Middags ging ik eerst naar de familie van Jack toe om te horen hoe het met hem ging. Het gaat iets beter, maar ik hoorde van een medebroeder dat hij deels verlamd is. Hij is nu wel bij kennis.

Hierna ging ik op verjaardagvisite. De moeder van Wisam en Husam was dinsdag jarig. Het werd een uitstekend bezoek. Zij vertelde wat zoín tien jaar geleden gebeurd is. Zij wilde met de twee jongsten, toen kleine kinderen, vanuit Ramallah naar Bethlehem via Jeruzalem reizen als de kortste verbinding. Maar ze had geen vergunning om Jeruzalem binnen te komen. De soldate vroeg haar naar haar vergunning, maar die had ze niet. De soldate zou dus haar de doorgang moeten weigeren. Maar toen deed ze haar handen voor haar ogen en zei dat ze hen niet zag. Zo kon zij toch met de twee kleine jongens passeren.

Er kwamen twee knullen binnen in de leeftijd van de twee jongste zonen, die elkaars neven zijn. Het bleek, dat de vader van de jongste al vier jaar in de gevangenis zit en nog twee-en-een-half jaar te gaan heeft. Hij kan eens in de maand zijn vader bezoeken. Zoiets laat bij zoín kind van een jaar of twaalf sporen na. Hij reageerde wantrouwend op mij, omdat ik een Christen ben. De moeder van Wisam en Husam gaf een staaltje opvoedkunde weer. Zij wees erop, dat wij allemaal mensen zijn: human beings. Moslims, Christenen en Joden.

Terug naar huis zag ik ineens een knul met voorover gebogen hoofd en handen voor zijn gezicht mijn kant opkomen. Ik wist meteen wie het was: Gibriel. Ik bleef staan en hij liep door tot hij voor mij stil bleef staan. Ik legde mijn handen op zijn schouders. Enkele mensen passeerden en keken bevreemd naar de scene. Na een tijdje ging zijn guitig gezicht omhoog.

In huis gebeurde vervolgens iets heel vervelends. Een van de zusters op weg naar haar avondmaal maakte een lelijke val met een flinke hoofdwond en bloedverlies. Zij werd overgebracht naar een ziekenhuis en voorlopig zien wij haar niet.

Afgelopen woensdag zag ik dat de staking van het VN personeel nog steeds doorgaat. Er lag bij Deheishakamp veel vuil, dat door de staking blijft liggen. De VN-scholen blijven gesloten. Ook een manier om de kinderen dom te houden. Het probleem is de salarisverlaging voor al het personeel, dat bij de UNRWA van de VN werkt, terwijl de prijzen stijgen.

Onze medebroeder Ibrahim heeft afgelopen vrijdag zijn plechtige professie gedaan. Omdat hij uit JordaniŽ afkomstig is, was de plechtigheid in Amman. Ik was er getuige van. Dat was vrijdag vroeg opstaan om eerst met drie andere broeders naar Jeruzalem te gaan. Vervolgens gingen wij met meer broeders naar de brug over de Jordaan in het noorden. Daar kregen we een visum voor een maand. Hierna zijn we met taxiís naar de berg Nebo gegaan voor de lunch. De berg Nebo is de plaats, vanwaar Mozes het land gezien, dat hij zelf niet mocht betreden. Sinds 2008 wordt er een kerk gebouwd. Er zijn veel steigers, maar er moet nog veel werk verzet worden.

Na de siŽsta gingen we op Amman aan, waar de plechtigheid van de professie was. Hierna was het feest in een zaal van een hotel. We overnachtten in Amman en de volgende dag gingen we via de Allenby of King Hoessein brug terug naar Bethlehem. Ik heb wat afgereisd.

Vorige week zondag eindigde de speciale synode van de bisschoppen uit het Midden Oosten. Helaas was het resultaat slecht door twee uitspraken: De Joden zijn niet het uitverkoren volk en het Beloofde Land rechtvaardigt onrecht niet. Deze uitspraken kunnen gemakkelijk als antisemitisch uitgelegd worden met alle negatieve gevolgen voor ons. Het is een uitdaging om aan die twee begrippen zoín uitleg te geven, dat het niet antisemitisch is en tegelijk kritisch is t.a.v. gangbare uitleg van de twee uitspraken.

Ik vind dat dit mogelijk is. Hiertoe gaat het erom hoe wij tegen het vertrek van Abraham uit Ur der ChaldeeŽn aan kijken. In die tijd betekende het verlaten van je geboortestreek dat je niet langer de bescherming van je god genoot en je sterven zal. Ik vermoed, dat Abraham om een groot conflict in ballingschap gestuurd werd als een verkapte doodstraf onder het mom, dat de meerderheid het recht heeft de minderheid weg te sturen. Dit is nog steeds de gangbare opvatting over democratie in de Arabische cultuur, dat nauw verwant is met de Joodse cultuur.

Maar hij overleefde dit, waaruit je zou kunnen opmaken, dat zijn God zijn kant gekozen had, omdat Abraham een eerlijk en betrouwbaar mens was. Zolang zijn nageslacht ook zo leeft staat God aan zijn kant. Dwaalt het nageslacht af, dat stuurt God het in ballingschap, maar roeit het niet uit. Zo kan uitverkoren volk begrepen worden.

In het begin reisde Abraham door vijandig gebied, maar uiteindelijk bereikte hij met zijn mensen het gebied, dat nu IsraŽl en Palestina is. Daar werd hij gastvrij onthaalt door Melchisedek van Salem (hoofdstuk 14 van het boek Genesis). Voor Abraham betekende dit, dat hij niet langer de dood hoefde te vrezen en zijn doodstraf ofwel ballingschap voorbij was. In die zin kan het land hier als beloofde land begrepen worden dank zij een Palestijn uit die tijd: Melchisedek.

Ik voeg hieraan toe, dat de oorlog hier pas voorbij is, als de Joden deze gebeurtenis van toen eren en gastvrijheid aan de Palestijnen betonen.

Het bezoek van de groep Duitsers heeft nog wat nawerking. Ik merkte, dat er nogal wat huiver bestaat voor IsraŽl, wat averechts werkt. Zo was er onder andere een flinke ondervraging op het vliegveld met name over kontakten met mij.

Gisteravond was ik bij een bruiloftsfeest van denk ik de jongste broer van de medebroeder, die verantwoordelijk voor de parochie is en directeur van de school. Het was een gezellig feest, maar wel vermoeiend na de professie van Ibrahim in Amman. Ondertussen is het eindelijk hier afgekoeld en de zomer voorbij, al zal het nog wel eens lekker warm zijn.

Ik voeg nog drie artikelen uit Haíaretz toe. Het eerste gaat over een protest van studenten geschiedenis, dat de IsraŽlische en Palestijnse verhalen niet naast elkaar gelegd worden. Het tweede artikel gaat erover dat IsraŽl niet het enige land is, dat oorlogsmisdaden begaan heeft. De VS ook, zie de Wikileaks over Afghanistan en Irak. Het derde artikel gaat over de vraag wat te doen als op een dag Iran een atoombom heeft.

Groeten uit Bethlehem,

Louis Bohtť


De foto's van deze week

klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
History students fight to use textbook presenting both Israeli and Palestinian narratives

Sha'ar Hanegev High students demand to meet head of the Education Ministry's pedagogical secretariat who banned the school from using the book.

By Or Kashti

Students taking advanced history classes at a high school near Sderot are fighting to use a textbook that presents Israeli and Palestinian narratives side by side.

The students at Sha'ar Hanegev High School are demanding to meet with the head of the Education Ministry's pedagogical secretariat, Zvi Zameret, who banned the school from using the book. They want to ask Zameret why a book that presents history from the Palestinians' perspective should be kept out of high schools.

Last week Zameret and a senior colleague from the Education Ministry conducted a "clarification meeting" with the high school's principal, Aharon Rothstein, to find out why he authorized the use of "Learning Each Other's Historical Narrative."

The ministry says this meeting was "cordial," but sources close to this affair report otherwise, saying that the atmosphere of the discussion, along with the decisions reached, were "difficult and very troubling."

During the meeting, Zameret reaffirmed that he was banning the book because the ministry never approved it.

Senior Eden Makluf says the students want to "hear personally an explanation as to why we cannot use this book. We cannot understand the education ministry's deep fear of this book, which presents two positions on the dispute, Israeli and Palestinian," he said. "The ministry's claim that it has not given authorization is self-serving: It doesn't have any intention to provide such authorization, and there isn't any other book that provides the Palestinian version."

Makluf added, "The Education Ministry is showing cowardice. It does not want to change anything in history studies, lest, heaven forbid, we learn about values it opposes."

"The Education Ministry apparently believes that if we learn the Palestinian narrative, we will think that the Palestinians are right," added Liel Sklozov, another student in the class. "That demeans our intelligence, and it's a little insulting to say we will believe anything we read. The same thing could be said about using Hitler's 'Mein Kampf' in history lessons. It doesn't work that way." We're not little children'

Makluf added: "We are not little children, and the time has come for the Education Ministry to show some respect for our intelligence. I want to know what the other side is thinking and doing, for better or worse."

Other students in the class called the ban "irritating and disappointing." The ministry, they explain, mistakenly considers the book anti-Zionist; the use of the controversial book at the high school last year actually reinforced their Zionism, they say.

Last year, the school used the text in advanced history classes for 15 students. The text and its accompanying study program were not used as substitutes for regular history lessons.

The textbook was written by professors Dan Bar-On, from Ben-Gurion University of the Negev, and Sami Adwan, from Bethlehem University, as well as Israeli and Palestinian high school history teachers. The Israeli and Palestinian narratives appear on each side, separated by blank lines down the center, where students are invited to write their own opinions.

Following a Haaretz article about the project, the ministry's pedagogical secretariat director, Zvi Zameret, banned the text and called the clarification meeting. Such a meeting with a school principal, over the use of an unauthorized textbook, is considered unusual.

This week, the book will be addressed at a workshop in Sweden. The workshop was planned as part of a collaborative project involving Israel, the Palestinian Authority and Sweden.

Two weeks ago, Haaretz reported that the Palestinian Authority education ministry approved the project, which was slated for implementation in two schools in Jericho. But after the report, Palestinian representatives came under pressure, and the Palestinian Authority decided not to participate.

Ultimately, only Israeli delegates went to Sweden - Tel Aviv University's Eyal Navel, and Michal Wasser, the Sha'ar Hanegev teacher who used the book in her class.

The Education Ministry responded that its policy is to "monitor the use of authorized textbooks, since non-authorized books cannot be used. The Sha'ar Hanegev principal has accepted the ministry's position, and no new class will use this book."

Principal Rothstein said he is not giving interviews as part of his agreement with the ministry, but confirmed that the ministry banned the book and that he accepts the decision.

Israel is relieved not to be the only war criminal

The voice of joy, the voice of rejoicing is heard in Israel: The Americans and British have also committed for war crimes, not only us.

By Gideon Levy

The voice of joy, the voice of rejoicing is heard in Israel: The Americans and British have also committed for war crimes, not only us. WikiLeaks' revelations have inflamed all our noisy propagandists: Where is Goldstone, they rejoiced, and what would he have said? They were relieved. If the Americans are allowed to do it, so are we.

Indeed, the Americans are not allowed, and neither are we. When the traffic police stop a driver for speeding, the argument that "others do it" will not help him. When Richard Goldstone exposes war crimes in Gaza, the claim that "everyone does it" will not help us. Not everyone does it, and when they do, they should be excoriated and penalized.

According to the logic of Israeli propagandists, some of whom are disguised as journalists, Israel should now proudly look at the rest of the world: They killed more people there. There is no need to improve prison conditions in Israel - in China the situation is much worse; there is no need to upgrade health services - in America 50 million people have no insurance; no need to reduce the gap between rich and poor - in Mexico it is greater; we can continue to assassinate without trial - the British also do it; human rights are protected here - the Iranians are much worse; Israel has no corruption - look what's happening in Africa; the United States has the death penalty - let's have it too; it is even permissible to kill dissident journalists - look at the Russians.

Yes, war is cruel, the world is full of crimes and injustice, but not one of them exonerates Israel, even if Israel's sins seem pure as snow compared to those of the great United States. Now is the time to sharply censure America, not to forgive Israel.

It is the task of all patriots and people of conscience to express their fury over any such revelations, especially, of course, in their own country. Israelis must aspire to a more just and much more law-abiding country, without reference to what is going on in the world. True, we are not the worst; far from it. The number of civilians killed in Iraq, as was revealed, is a thousand times more horrific than the number killed in Gaza. So what? Even if the world holds us to a harsher standard, our hands do not become any cleaner. The world is more strict with us for various reasons, some justified, and at the same time treats us favorably and turns a blind eye to many other things. And in any case, the determining factor should be what we see in the mirror, if we look at it honestly.

Our rejoicing propagandists have changed their tactics now: no longer "the most moral army in the world," a contention any reasonable person can see is ridiculous. Now they say: "We are terrible, like all the rest." That claim does not hold water, especially because Israel is not judged only by one or another of its military operations, but by its decades-long occupation, with no end in sight. Such a lengthy occupation is unparalleled in the modern world and a disgrace to Israel, no matter what America is doing in Iraq and Afghanistan.

WikiLeaks has proven that in the end the truth will out; it is hard to hide anything in this era. Goldstone also showed it, albeit much less dramatically. Some two years after Operation Cast Lead, even the Israel Defense Forces is still dealing with it here and there, investigating and trying officers and soldiers who did what the Goldstone report, which so infuriated Israel, said they did.

Israel should thank Goldstone, and America should thank Julian Assange. Their revelations prove the futility of war and its crimes. Imagine how much hatred America has sown in Iraq, with its thousands of mourning families, and how much hatred Israel has sown in Gaza, with its thousands of mourning families and its ruination.

How futile are all the assassinations and the torture, abuse and false arrests, with Iraq and Gaza looking as they do.

What are we brandishing? More than 100,000 dead in a terrible, useless war, the whim of a democratic leader? True, George W. Bush should now be sent to The Hague. But the fact that others are doing it, as Assange's revelations show, is the consolation of fools, and theirs alone.

Lieberman orders 'day after' plans for tackling nuclear Iran

While government remains committed to prevention, contingency plan hints Israel may be losing faith in the world's ability to halt Tehran's atomic program - either diplomatically or by force.

By ReutersForeign Minister Avigdor Lieberman has commissioned a report on how to prepare for a nuclear-armed Iran as doubt mounts about the efficacy of preventive action, an Israeli source said on Monday.

Publicly, Israel has pledged to deny the Iranians the means to make a bomb but its previous, centrist government also discreetly drew up "day after" contingency plans should Tehran's uranium enrichment pass the military threshold.

At the time, rightist opposition leader Benjamin Netanyahu called for Israel to consider preemptive strikes against its arch-foe's nuclear sites. Now prime minister, Netanyahu has reined in such rhetoric while not ruling out the use of force.

In a sign the government is examining a full range of options, Lieberman, the most hawkish member of Netanyahu's coalition, has ordered ministry strategists to draft a paper on "what to do if we wake up and discover the Iranians have a nuclear weapon", said the senior Israeli political source, who declined to be named due to the sensitivity of the matter.

Foreign Ministry planners are also preparing a report on possible responses should the Palestinians unilaterally declare a state taking in all of the occupied West Bank, where continued Israeli settlement has bogged down U.S.-sponsored peace efforts.

Israel is widely assumed to have the Middle East's only nuclear arsenal. Its aircraft bombed Iraq's atomic reactor in 1981 and launched a similar sortie against Syria in 2007.

But many independent experts believe Israeli forces could not take on Iran alone. The Iranians have dug in, dispersed and prepared to defend many of their nuclear facilities.

Even were its warplanes to manage a successful sneak attack, Israel would almost certainly suffer retaliatory Iranian missile salvoes worse than the short-range rocket attacks of Lebanese and Palestinian guerrillas in the 2006 and 2009 border wars.

There would be a wider diplomatic reckoning: World powers are in no rush to see another regional conflagration, especially while sanctions are still being pursued against an Iranian nuclear programme which Tehran says is peaceful.

The planning department of Israel's Foreign Ministry is one of several units guiding government strategy. Chief among these are the National Security Council and an inner cabinet made up of Netanyahu and six other top ministers, including Lieberman.
Netanyahu's office declined comment on the Lieberman initiative. A senior Israeli official said: "The government's position is that all attempts have to be made to prevent Iran
from going nuclear."

Israel's government has voiced cautious confidence in sanctions. But it also believes Tehran could have a nuclear warhead as soon as 2012-2014, an assessment shared by some in the West.

Israeli defence officials have placed a priority on improving the national missile shield and bolstering a network of civilian bomb shelters - a posture that may herald
resilience in the face of an eventual nuclear-armed Iran or a bracing for reprisals should Israel strike Iran first.