Louis Bohtť, onze vorige voorzitter, schrijft ons vanuit Bethlehem
 

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Bethlehem, 25 september 2010

 foto's

Een aanvulling op mijn vorige brief. Een vriendin wees mij er terecht op, dat in de omgang met kinderen en jongeren de volwassenen altijd de grenzen moet bewaken. Uiteraard eerst zijn/haar eigen grenzen.

Ik wil beginnen met positief nieuws. Mijn jonge vriend Mohammed Abu Alia is een gedreven jongeman, die graag iets voor de gemeenschap wil doen in weerwil van zijn eigen problemen. Hij bracht mij donderdag in contact met een vrouw van een centrum die voor de jeugd werkt, voor jongeren tussen 9 en 14 en tussen 14 en 16 jaar. Het werd een plezierige ontmoeting, waarbij ik enig idee kreeg, waar zij mee bezig zijn, maar ook de problemen,waar zij tegenaan lopen. Het was een open gesprek.  De openheid bleek ook uit het feit, dat Mohammed als Moslim mij in contact bracht met een Syrisch-Orthodoxe vrouw. Van oudsher werd hier in Palestina geen onderscheid gemakt tussen Christenen en Moslims.

Ik kreeg nog een andere Orthodox contact, namelijk met een ArmeniŽr. Hij sprak mij woensdag op het Kribbeplein vlak bij de moskee aan alsof hij mij al kende. Ik heb hem mijn visitekaartje gegeven. Kennelijk had hij er met zijn broer over gesproken, want de volgende morgen, toen ik voor de wekelijkse gezongen mis naar de geboortegrot liep, sprak een andere ArmeniŽr mij aan, die vroeg of ik zijn broer kende. Ik kon meteen de link leggen met de dag ervoor en daarmee ook begrijpen, dat het om ArmeniŽrs ging. De man stond nl. in het Armeens gedeelte van de Geboortekerk.

Maandag bezocht ik mijn vriendin Hadassah.  Ik had haar een keer het verhaal verteld van de ontmoeting tussen Hajj, mij en twee jongelui, voor wie hun leven uitzichtloos dreigt te worden. Zij had hierop een rap lied geschreven en dat had ik naar Hajj doorgestuurd. Hajj was er enthousiast over. Hij dacht dat het was geschreven door een vrouw van een jaar of 17, 18. Hij  was verrast te horen, dat zij 76 is. Hij wist al dat ze Joods is. Het is een fraai voorbeeld van hoe mensen bevooroordeeld kunnen zijn vanuit een bepaald denkpatroon. Ik denk dat menige lezer van dit bericht ook niet aan een wat oudere vrouw denken, als het gaat om het schrijven van een rap lied.

Het gesprek met Hadassah was interessant, met name waar we het hadden over het probleem, dat politici met invoelingsvermogen afhaken. Zij verwees naar een IsraŽlische politicus, die heel  kort premier is geweest is, maar helemaal uit de publiciteit verdwenen is: Yerucham Meshel.

Ik denk dat hierachter een verschijnsel ligt, dat goed onderzocht moet worden, namelijk mensen die als kind overlevingsgedrag hebben moeten ontwikkelen. Dat is vaak het gevolg van machtsmisbruik tegen het kind. Zulke kinderen, eenmaal in de politiek, hebben een instinct hoe met macht om te gaan. Zij zijn beter in staat macht te grijpen en te hanteren, niet altijd ten voordele van mensen. Dit maakt het voor mij ook begrijpelijk, waarom Alice Miller, een psychologe, die vooral het verband tussen jeugd en later gedrag heeft onderzocht, in een interview 8 jaar geleden opmerkte, dat ze maar ťťn politicus kende, die psychisch gezond is. Zij noemde toen Gorbatsjov.

Afgelopen zondag kreeg WIíAM, dat zich inzet voor het oplossen van conflicten een internationale zogeheten award voor haar inzet voor vrede. Deze prijs werd verleend door World Vision, een wereldwijde christelijke organisatie, die in 1950 in de VS gesticht is.

Dinsdag was er de premiŤre van een toneelstuk, die door mijn vriend Ofer geschreven is. Hij vertelde dat het een groot succes was.

Dezelfde dag kregen we bezoek van twee oude medebroeders, die beiden lange tijd in Bethlehem gewoond hebben. De ene is pater Justo, die in totaal 18 jaar gardiaan in Bethlehem is geweest, 60 jaar priester is en binnenkort 84 wordt. De ander is pater Delalande, die nog eens ruim tien jaar ouder is. Hij heeft 22 jaar in Bethlehem gewoond en is 75 jaar minderbroeder. Zij hebben samen hun feesten ook hier willen vieren.

Vrijdag bezocht ik Jack. Met zijn vrouw Mona gaat het niet goed. Zij kan niet meer praten. Jack was juist die dag bij haar op bezoek geweest in Ramallah. Een vriend van hem heeft hem erheen gereden. Op de terugweg zijn ze met zijn tweeŽn de woestijn in getrokken en hebben gejaagd. Zij werden geconfronteerd met een flinke varken met jongen. Dat was uitkijken geblazen. Vroeger kwamen er geen varkens daar voor. IsraŽl zou ze uitgezet hebben evenals slangen.

Jack vertelde verontrustend nieuws. Hij werkt als bewaker bij de UNRWA, dat onder de VN valt. Hij hoorde dat IsraŽl gasmaskers in de nederzettingen uitgedeeld heeft. Buitenlanders kwamen controleren of de voorraad van medisch materiaal op peil is, de brandblusvoorziening in orde is en er werden twee extra ziekenwagens bezorgd. Kennelijk is men beducht voor een mogelijke oorlog. Als er oorlog komt, hebben we in ieder geval een goede gardiaan.

Vervolgens bezocht ik Husam. Toen ik het Al Azza kamp binnenliep, stormden een stel kinderen op mij af, die graag op de foto wilden. Maar er was een jongen, die wantrouwend was en mij vroeg of ik voor IsraŽl werkte. Die vraag nam even later een andere jongen van nog geen tien jaar oud, over. Even later zag ik een andere jongen onbehoorlijk aan het T-shirt van een meisje trekken. Zij droeg een kind op haar arm. Signalen, dat er spanningen onder de kinderen leven. Dat werd mij wel duidelijker door verhalen van Husam. De Palestijnse Autoriteit probeert op alle mogelijke manieren de mensen onder controle te houden, onder andere door kinderen van een jaar of 14 als informant te gebruiken, onwelgevallige mensen te arresteren en beschuldigingen tegen hen inbrengen, die nergens op slaan. Husam heeft gelukkig een broer als advocaat.

Het is verboden om stenen te gooien. Doet een kind van een jaar of 15 dat toch, dan wordt zoín kind gearresteerd en later krijgt het IsraŽlische leger alle gelegenheid zoín kind te arresteren en gratis onderdak aan te bieden voor onbepaalde tijd in IsraŽl.

Een voorwaarde om een baan te krijgen in een van de veiligheidsdiensten van de Palestijnse Autoriteit is om vooral vroeg van school te gaan. Zij zijn namelijk geschikt om blindelings orders uit te voeren ongeacht wat die inhouden. Het zal mij niet verbazen, als dit patroon ook ingang in Europa heeft gevonden. Speelt bijvoorbeeld mensenkennis een rol bij de opleiding tot beveiligingsbeambte?

In de VS is een vrouw met een IQ van 72 geŽxecuteerd. Wat is het IQ van het Amerikaanse rechtssysteem?

Gisteren heb ik na lange tijd weer eens Hanna kunnen opzoeken. Het was een gezellig gesprek. Met hem gaat het goed. Hij heeft genoeg werk als gids. Sommige reisleiders weten hem te vinden, omdat hij op een plezierige wijze mensen rondleidt en niet probeert geld uit hun zakken te kloppen. Dit levert hem meer aan tips op.

Vrijdagmorgen maakte de gardiaan kennismakingsbezoeken bij de Grieks Orthodoxe monniken en bij de Armeens Orthodoxe monniken. Hij was vergezeld door drie broeders onder wie ondergetekende. Het waren heel plezierige en informele bezoeken. Ik heb nu een stuk meer kunnen zien van het Grieks Orthodoxe klooster.

Bij de ArmeniŽrs hoorden we een voorbeeld van hoe gecompliceerd de wereld hier is. Het hoofd van het klooster is in Libanon geboren. Op zijn elfde kwam hij naar Palestina. Hij heeft een paspoort van het Vaticaan, al is hij niet katholiek. Toen hij een keer bij de Jordaans-Palestijnse grens kwam en zei dat hij naar Jeruzalem ging, werd hij door de IsraŽlische soldaat gecorrigeerd: hij ging naar Bethlehem, zoals kennelijk in de computer vermeld stond.

Als bijlage stuur ik mee een uitnodiging voor een tentoonstelling over mensen zonder geldige papieren en waarom een jonge IsraŽliŽr, Omer Shoshan, 19, van de stad Yehud, bij Tel Aviv, dienst weigert.

Groeten uit een veel te warm en benauwd Bethlehem,

Louis Bohtť


De foto's van deze week

klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting
klik op een afbeelding voor vergroting

I refuse to be part of the Israel Defence Forces, an army that occupies and oppresses a Palestinian population on a daily basis, which undermines the chances to achieve peace, and thus also Israel's security, and which corrupts the moral and democratic character of the state.

For more than 40 years the IDF has been daily oppressing the Palestinians in the occupied territories and denying them their most basic rights to live normally. This includes hampering their freedom of movement, undermining their economy, hurting their bodies, illegally arresting them and committing many other severe crimes that usually fail to make it to the mainstream media. The very fact that any simple soldier serving beyond the Green Line has power over the lives of local residents and can force them to do as he pleases is illegal and undemocratic, and obtains the exact opposite of what it is supposed to - it produces more terrorists, increases hatred towards us and undermines any realistic chances for peace. So what purpose does this oppression really serve? Only one - perpetuating the Israeli settlements in the West Bank, which are illegal in their own right and which are the obstacle to reaching a compromise between the two peoples.

Even before enlisting I had my doubts about whether or not to join the army, whether to support the army that represents my country or to refuse. I eventually decided to enlist, because I felt that I could refuse from within, to do things otherwise, to effect change. Today I understand that the army's actions in the occupied territories themselves, its very presence there, are what constitutes the occupation, and no action I could make, not even if I offer a more positive treatment to Palestinian civilians, could make any difference.

I believe that in a country that claims to be a democracy, it is good and even necessary for each of us to voice criticism and indignation when the country is wrong. The IDF is an organisation that fights for interests that I don't believe in, performs anti-democratic and immoral actions and seriously undermines the chances to achieve piece. I am no longer willing to be part of it.

Omer Shoshan left his post on 6 Sep., and on 14 Sep. has returned to his military unit to be sent to prison. He was sentenced to 20 days in prison, but at first was held in confinement to base instead. On 19 Sep. he was transferred to a military police detention facility in Jerusalem, where his prison sentence officially went into force (so the term of confinement to base was actually added on top of his prison sentence).

UITNODIGING REDOCUMENTED, 30 september 2010

In Amsterdam leven naar schatting 15.000 mensen zonder papieren. Je ziet ze niet, maar ze zijn er wel. Redocumented, een kunstproject van Juliette Erkelens en Annette Kouwenhoven, onderzoekt het leven van deze mensen in Amsterdam. 15 mensen, tien verschillende nationaliteiten, hebben in het wereldhuis - centrum voor cultuur voor mensen zonder geldige papieren - met fotoís en persoonlijke verhalen aan dit project meegewerkt.

De expositie is van 25 September tot en met 7 November dagelijks te bezichtigen in de tuin bij de Corvershof - tuin bij de Hermitage - ingang Nieuwe Herengracht 20, Amsterdam.

Op 30 september, tijdens het Symposium Migratie: de Lasten en Baten, is om 15.30 de presentatie van Redocumented. Aansluitend wordt de publicatie van het project gepresenteerd; met fotoís, verhalen, een gedicht van Rodaan Al Galidi en achtergronden van Redocumented en het wereldhuis. Vanaf 16.00 gaat de opening verder in de tuin bij de Corvershof.

Voor het bijwonen - en voor het volledige programma van het Symposium kunt u zich aanmelden via info@wereldhuis.org. Tijd en plaats: 12.00 in de Limmickhof, Nieuwe Keizersgracht 1A.