Louis Bohtť, onze vorige voorzitter, schrijft ons vanuit Bethlehem
 

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Bethlehem, 1 augustus 2010

 foto's

Vanavond ga ik naar het vliegveld en laat ik Bethlehem voor vier weken achter me. Ik hoop een aantal bezoeken af te leggen, maar of het zal lukken alle geplande bezoeken af te leggen, moet nog blijken.

In ieder geval is de geplande afspraak met Roberto niet doorgegaan. Hij scheen problemen bij de grensovergang tussen JordaniŽ en Palestina, de Allenby brug, te hebben gehad.

Afgelopen maandag ben ik met Hajj naar Tent of Nations gegaan als een kennismaking voor Hajj van de situatie daar en voor Daud, de man van dit project, een kennismaking met mijn hiphopper. Het is hopelijk een eerste begin van een langdurige samenwerking. Vanuit de ingang van dit project zagen we aan de voet van de heuvel, waarop een nederzetting gebouwd is, grondwerkzaamheden voor uitbreiding van de nederzetting. Het is een beproefde tactiek: eerst op de top van de heuvel bouwen, dan aan de voet van de heuvel. Als er druk komt om met de bouw van nederzettingen te stoppen, kan het werk tussen top en voet gewoon doorgaan, want dit is dan geen uitbreiding van een nederzetting.

Dinsdag bezocht ik de man van een kledingzaak, die ik van mijn eerste verblijf nog ken. hij was terneergeslagen. De zoon van de broer van zijn vrouw was een tijdje terug vermoord door dieven van zijn auto. Dit gebeurde in Honduras. Misschien komt de broer binnenkort op bezoek. Maar hij voelt zich machteloos. De man van de kledingzaak kan niets voor hem doen.

Hierna sprak ik Eyad, de knul van 16, die een schoenenzaak runt. Hij vroeg mij of hij met een christenmeisje kan trouwen, want als je verliefd wordt... ik moest hem teleurstellen. Zoín relatie geeft in de samenleving enorme problemen.

Vervolgens heb ik met Jack en met nog twee mannen op zijn werk als bewaker gekaart.

Woensdag had ik een afspraak gemaakt voor een gesprek tussen Husam, Mohammed Oweineh en mij. Het bleek dat beiden hetzelfde boek van de Noorse schrijven Ibsen, die in de 19e eeuw leefde, gelezen hadden. Husam las het boek als aankomend acteur en Mohammed vanuit literatuurkritisch oogpunt. Zij konden elkaar goed vinden. Beiden realiseerden ook, dat de huidige situatie voor de Palestijnen uitzichtloos is. Er kwam ook een derde jonge Palestijn bij zitten. Deze studeert in Cuba.

Van een medebroeder kreeg ik een leuke link doorgestuurd: http://yfrog.com/n8ahbj.

Donderdag bezocht ik Hajj. Hij waardeert de scholing die hij nu krijgt over wat er in de Palestijnse samenleving zoal gaande is. Hiphop gaat hierover en daarom is het van belang dat hij ervaring in de samenleving opdoet. Er kwam verrassend bezoek: Bhaa van dezelfde leeftijd als Hajj. Net als Hajj was hij voor drie vakken gezakt. Bhaa woont tegenwoordig in Nabloes, maar vroeger in Al Doha. Uit die tijd ken ik hem als goede tekenaar in het jongerencentrum.

Hierna bezocht ik de buren van het vroegere jongerencentrum. De een na jongste zoon, Ahmed, was voor zijn eindexamen geslaagd en ik kon hem feliciteren. Het was opvallend hoe welwillend zijn moeder tegenover mij was. Zij kwam bij mij zitten, omdat haar man zich voorbereidde op zijn werk in het psychiatrisch ziekenhuis van Bethlehem. Vroeger wilde zij weinig van mij weten. ís Ochtends had ik de ouders van Ibrahim, die nu in de VS woont en werkt, bezocht. Hij houdt zich bij een bank bezig met leningen voor huisaankoop.

Vrijdag had ik een stel kontakten.
Het begon met mijn musicus John om de stand van zaken van onze samenwerking door te nemen. Daarna bezocht een jonge vrouw mij, Hanady. Zij woont in BethaniŽ en ik kwam met haar in contact via Rawan uit Al Doha, die ik met haar studie gesteund hebt. De laatste bezocht ik ook. Zij is verloofd met een Palestijnse diplomaat, die in Nederland werkt. Het is de bedoeling dat zij in Nederland komt te wonen, maar moet wel haar eigen kost zien te verdienen, wat niet gemakkelijk zal zijn. Zij zal Nederlands moeten leren, wat overigens voor haar kosteloos zal zijn.
Ertussendoor bezocht ik Mohammed Abu Alia. Hij heeft een zware tijd achter de rug. Hij moest zijn studie met zijn zorg voor zijn familie combineren vanwege de tijdelijke arbeidsongeschiktheid van zijn vader. Dat is hem goed gelukt. Hij heeft tomeloze energie. Want tussendoor is hij ook actief geweest om medestudenten te mobiliseren een centrum voor de jeugd in Al Doha op te zetten en heeft er tien gevonden. Hij is nog geen twintig, maar kan goed overzien wat op hem afkomt en waar hij mee bezig is. Voor mij kan hij een goede leider voor de toekomst zijn. Ik heb veel respect voor hem, maar hij maakt het mij niet gemakkelijk met zijn vraag om hem met deze droom te steunen.

Komend jaar heeft de custody 15 nieuwe studenten, onder wie 3 broeders uit Mozambique en 4 broeders uit Mexico. Ook is er een broeder uit Zuid ItaliŽ, de operazanger, die begin september in New York twee concerten heeft met het Metropolitan Opera. Verder is er een broeder uit Peru.

Zaterdag bezocht ik mijn Ďnichtí Majd en Raida. Bij Majd was een neef en een nichtje op bezoek. Haar moeder had gekookt en wat zij mij voorschotelde, smaakte heerlijk.

Het nichtje gedroeg zich niet altijd even plezierig tegenover mij en tot mijn aangename verrassing corrigeerde de jongste broer van Majd haar. Zelf is hij in zijn gedrag vaak erg druk, maar hier zag ik een andere kant van hem. Het betekent ook, dat ik invloed op hem kan uitoefenen, maar op gepaste wijze. De neef, Mohammed, studeert voor tandarts in Cairo. Zijn vader was twee en een half jaar geleden door een IsraŽlische commando vermoord en hij heeft daarna nog in een IsraŽlische gevangenis gezeten als zoon van.


Zaterdag kwam ik even op ons hotel Casa Nova Palace. Daar bleek een verlovingsfeest gaande van de persoonlijke secretaris van de custos met een man, wiens moeder ik ken: een vrouw die diverse broeders de eerste beginselen van het Arabisch heeft bijgebracht. Ik heb even aangeschoven, maar spoedig ben ik weer naar huis gegaan om mijn brief zo goed en zo kwaad als mogelijk af te maken.

Zondag bezocht ik nog Jack. Met zijn vrouw gaat het gelukkig goed. Jack vroeg mij aan hem te denken, als ik het vliegtuig betreed: Hi Jack. Ik heb het maar niet gedaan.

Er was ook vervelend nieuws. Zijn dochter Razan zou met een groep naar Duitsland gaan. Dat bleek tijdens mijn bezoek niet door te gaan. Het is niet voor de eerste keer dat dit haar overkwam. Ook een reis naar Spanje vorig jaar ging op het laatste moment niet door. Ik vind het misdadig om zo met jonge mensen te spelen.

 

Een interessante site over het IsraŽlische leger de oorlog met Gaza is de volgende:  http://www.jeremiahhaber.com/2010/07/idfs-report-to-un-we-didnt-do-anything.html Groeten uit Valkenburg, op weg naar Utrecht, Louis

Het Vaticaan is het spoor bijster. Gelijkstelling van de vrouw als priester met pedofilie is volstrekt onbegrijpelijk.

De democratie is nu in Nederland in de diepvries gestopt. Het beleid wordt afhankelijk van een partij zonder leden, die niet in de regering zit. Hoelang zullen liberalen en christendemocraten zich prostitueren voor de illusie aan de macht te zijn.

Kritische artikelen over de Katholieke Kerk via Tikkun, dat betekent repair the world, te in lezen : http://www.nytimes.com/2010/07/16/world/europe/16vatican.html

http://www.tikkun.org/tikkundaily/2010/07/27/the-catholic-crisis-part-ii-when-faith-is-challenged-catholics-must-grow-up/

Verder heb ik een artikel toegevoegd over hoe de Palestijnse Autoriteit Palestijnen uit Gaza behandelt.

Groeten uit Bethlehem,

Louis Bohtť


De foto's van deze week

The Palestinian Authority is imprisoning Gazans

The same government that includes a call to end the blockade on Gaza, in practice aids in imprisoning the Gazans by preventing them from holding valid Palestinian passports.

By Amira Hass

Lies and power go hand in hand. But what is considered outrageous in a sovereign state is catastrophic for a society fighting for its freedom. The Palestinians have two sets of leadership under occupation competing for the dubious title of "government" - and both are generating lies to perpetuate their status. The Hamas government, which won the majority of the vote in democratic Palestinian legislative elections, is not recognized by most countries. Yet these countries warmly accept the Palestinian Authority government, which was appointed by the president and leader of the party that lost the election, Fatah.

This is the government that has explained its decision to postpone the municipal and local elections, originally scheduled for July 17 this year, by its desire to prevent the political rift between the West Bank and Gaza from widening. Parallel elections would not have been possible in the Gaza Strip because of the split between the parties and clashes over authority and legitimacy.

It is possible to argue over the logic of the initial stubbornness to hold elections that would have fortified the double-rule reality (one political experience in Gaza, and a different one in the West Bank ). This is why, indeed, independent circles in Gaza welcomed the decision to postpone. But everyone knows the real reason behind the postponement was internal disputes within Fatah, as well as a possible fear that competing slates would succeed - despite the fact that Hamas announced it would boycott the elections.

The same government that includes a call to end the blockade on Gaza in every one of its statements, in practice aids in imprisoning the Gazans by preventing many of them from holding valid Palestinian passports. Not only does the Fatah government refuse to send blank passports to Gaza to be filled out, thus forcing Gazans to use the services of special go-between agencies which send the applications to Ramallah, but its general intelligence service even intervenes - as has been revealed lately - and in many cases vetoes passports for Gaza residents.

Now, with Egypt easing the restrictions on entry through its border with Gaza, this arbitrary cruelty has become even more pronounced. The feeling of imprisonment, and the lies accompanying it, generates bitterness toward the government in Ramallah - even among those who are not Hamas supporters.

Security forces in the West Bank continue to arrest people identified with Hamas. The fact that the vast majority of these people are imprisoned for extended periods without a trial or any charges brought against them, raises the suspicion that this practice is not meant to foil security risks, but to actually take revenge for Fatah's defeat in Gaza and to repress its political opponents.

Take Murad Amira, for example, from the village of Na'alin. As a volunteer paramedic in the Red Crescent he goes every Friday to the demonstrations held in his village against the separation wall. He was arrested by the Palestinian general security service six weeks ago and only released yesterday - without any explanation provided to him, his family or friends.

The Ramallah government supports the popular struggle in its words, but at the same time its security services continuously harass activists in Na'alin who are close to Hamas: They arrest them for two or three days, release them, and arrest them again. That is why official support for the popular struggle is viewed as just another fabrication. It's no surprise the protests have remained the private domain of those directly affected by the lands expropriations and haven't drawn the masses, certainly not those who fill the coffee houses, restaurants and festivals in Ramallah.

These are the same security authorities that have won praise from the occupier for the quiet they've achieved while the occupier acts: confiscating land, demolishing homes, expelling people, arresting children, preventing free movement and killing. The lies that accompany these activities and their close affiliation with Fatah cast a shadow over the trustworthiness of the leadership in the eyes of its people.