Louis Bohté, onze vorige voorzitter, schrijft ons vanuit Bethlehem
 

Beste mensen,

Vrede en alle Goeds.

Bethlehem, 27 juni 2010

 foto's

Ik wil beginnen met iets heel beroerds, wat ‘mijn’ knul overkomen is. In zijn eigen huis is hij met een mes in zijn rug gestoken. Niet lang erna was ik op bezoek en zag wel een vlek, maar besteedde er niet veel aandacht aan, al viel mij wel op, dat zijn gedrag negatief was: agressief tegen zijn nichtjes om niets. Toen zijn zus erbij kwam zitten, zag die de vlek ook en trok zijn shirt omhoog om de wond te ontdekken. ‘Mijn’ knul gaf toen uitleg. Ik schrok ervan, dat zoiets thuis kan gebeuren. Dan voel je je nergens meer veilig. Zijn zus en ik hebben toen hem volop steun gegeven. Toen ik naar huis ging, ging hij met mij mee, omdat ik iets voor zijn zus had en hem meegaf.
Eenmaal thuis gekomen vroeg ik hem even in de kerk te wachten. Toen ik in de kerk terugkwam, had hij zich onder een bank verstopt. Ik zag vrijwel meteen waar hij was. Hij had er plezier in en was even weer een kind.
Ik ging met hem naar de refter om iets lekkers te geven, waar ook een Libanese medebroeder was. Deze gaf hem een stuk taart en sprak even met hem in het Arabisch.
Hierna ging hij naar huis. Eenmaal thuisgekomen heeft hij met zijn zus gesproken en zijn waardering uitgesproken over hoe ik en mijn medebroeder met hem omgegaan waren. De laatste wist van niets. Zijn zus vertelde mij, dat hij hierna gehuild heeft. Ik denk dat dit bij elkaar voor hem belangrijk is geweest. De dagen erna heb ik contact met hem gehad en zo te zien ging het wel goed met hem. Ik kreeg van hem een armband met 12 medaillons met christelijke afbeeldingen erop.
Uit dit gebeuren leid ik af, dat het belangrijk is, dat een kind na zo’n traumatische ervaring niet moet gaan slapen zonder ervaren te hebben, dat mensen om hem geven en hem steunen, en dat het zijn emoties de ruimte kan geven.

Ik denk dat de meeste lezers van mijn brieven niet (meer) weten, dat aan het begin van de eerste Intifada Rabin een legerorder uitgaf om armen van jonge Palestijnen te breken. Ahmed, mijn Bedoeďenen vriend vertelde mij dit en liet mij de sporen hiervan op zijn armen zien. Dan komt een stuk verleden wel erg dichtbij. Ahmed is nu 38.
Deze grotere openheid was het resultaat van de CD, die ik van de foto’s van hem en zijn twee zoons gemaakt had en hem gegeven had. Ik merk ook meer contact met jonge straatverkopers. Ook zij willen graag op de foto.

Er gebeuren ook leuke dingen. Mijn camera levert mooie mogelijkheden op. Ik laat kinderen mijn camera gebruiken en vaak willen kinderen op de foto. Iets leuks was de vraag van Gibriel, een knul van een jaar of 11 om een video van hem en nog een jongen te maken. Hij maakte hierop allerlei bewegingen. Toen ik hem de video liet zien, moest hij hartelijk om zichzelf lachen.
De videootjes kregen vrijdagavond een vervolg. Ik was met mijn camera naar buiten gegaan, waar drie zussen van hem met hun moeder op het Geboorteplein waren, bij de ingang van de Geboortekerk. Zij wilden graag op de foto en zelf foto’s maken. Ik liet hun toen de videootjes van hun broer zien, waar zij heerlijk om moesten lachen. Vervolgens wilde jongste van de drie zussen ook een videootje van haar. Zij vond het resultaat leuk.
Een detail terzijde is interessant. De jongste zus, die misschien net 10 is, droeg een zwarte hoofddoek, terwijl haar twee oudere zussen zonder hoofddoeken waren in het bijzijn van hun moeder. Opvallend is ook, dat ze leuk en spontaan is net als haar broers en zussen. Maar overdag gedraagt zij zich ingetogen om te voorkomen dat andere mensen slecht over haar gaan denken. Zij is een fan van Barcelona.
Bij elkaar zijn het leuke kinderen: de drie dochters en twee broers. Alleen de oudste broer is serieus met misschien wel een gevoel van verantwoordelijkheid voor zijn vijf jongere broers en zussen.

Vrijdag gebeurde iets opmerkelijks, zoals dat mij vaker overkomt. Toen ik de stad inliep voor een paar bezoeken en bij de trappen naar de oude stad was aangekomen, was een echtpaar de trappen afgekomen, die mij herkende van acht-en-een-half jaar geleden. Zij zijn afkomstig uit Ierland en bezoeken nog regelmatig het Heilige Land. Op dat moment passeerde ‘mijn’ buschauffeur, een man die tussen Bethlehem en Beit Sahour pendelt en die ik uit dezelfde tijd ken net als het echtpaar hem kent. Zoiets is haast niet te plannen.

Het weer is nu weer aangenaam. Afgelopen maandag en dinsdag was het smoorheet hier in het Midden Oosten met dinsdag een recordverbruik van energie, zo vertelde Ofer mij. Plaatselijk was het in Saoedi Arabië 54. De hitte werd met stormachtige winden verdreven, wat voor deze tijd van het jaar ongebruikelijk was. Vanwege de wind was het grote doek, waarop ’s avonds de voetbalwedstrijden te zien waren, weggehaald.

Het voetbal is steeds meer een aangelegenheid van de maffia geworden. Als je voor het dragen van een oranje jurk gearresteerd kan worden, is het eind zoek. Ik las dat de FIFA 1 miljard dollar wil verdienen aan dit toernooi. Waar gaat het nog om? In huis is een geintje wat uit de hand gelopen. Besloten werd, dat als het land, waar iemand vandaan komt, een wedstrijd wint, volgt er een traktatie op ijs door die medebroeder. Ik zag meteen de bui al hangen.

Een andere uitspatting met geld is de G8 en G20 dit weekend in Toronto. De beveiligingskosten zijn 750 miljoen euro. Te zot voor woorden. Hier klopt iets niet.

Vrijdag was minister Lieberman van Israël op bezoek in Malta. Mijn medebroeder Noël is een Maltezer. Hij vertelde, dat er welgeteld 10 mensen tegen zijn bezoek protesteerden met de tekst: Go home, terrorist. De beveiligers van Lieberman wilden de protesters uit het zicht halen, maar de politie wees erop, dat Malta een vrij land is. Misschien moet Lieberman de volgende keer maar naar Noord Korea gaan.

Gisteren was er de premičre van het toneelstuk Antigonč van Sophocles, een Griekse schrijver uit de vijfde eeuw voor Christus, in een theater in Ramallah. Een van de spelers is Husam Al Azzah, die ik ondersteun met zijn opleiding tot acteur dank zij de Missionszentrale in Bonn. Er was ook een groep uit Duitsland, die met hun opleiding tot acteur bezig zijn en hun interpretatie van het stuk gaf. Het is een uitwisselingsproject.

Het viel me op, dat de Duitse groep in staat was een spanning naar het einde toe op te bouwen. Zij kwamen uit op hun conclusie: Inzicht. De Palestijnse groep is nog niet zover. Ik ben er niet echt verbaasd over gezien de opmerkingen die ik van Husam over de groep kreeg.

Het stuk zelf is interessant om te lezen. Mijn conclusie is, dat wetten zonder een moreel fundament mensen doodt.  Zie http://en.wikipedia.org/wiki/Antigone_%28Sophocles%29

Terwijl ik in Ramallah was, is een nieuw Maria beeld in de kerk ingezegend.

Terug thuis las ik een email, dat mijn vakantieadres dit jaar in Utrecht is.

Vanmorgen hoorde ik van mijn medebroeder Noël, wat er precies aan de hand was, dat twee weken geleden de checkpoint gesloten werd. Een zuster op weg naar Jeruzalem in haar auto werd als gebruikelijk gecontroleerd. Soldaten zagen een paar draden en raakten meteen in paniek. 15 soldaten kwamen te voorschijn en richtten hun geweer op de zuster. Het kon wel eens een bom zijn. Uiteindelijk kwam de commandant, die de zuster kende en hij kalmeerde de zaak.

Ik heb nog twee aanhangsels toegevoegd van Tikkun. Groeten uit Bethlehem,

Louis Bohté


De foto's van deze week

A Special Place in Hell / Wanted: Two mad martyrs, to make a Mideast peace

The peace process takes no prisoners. No one makes peace and lives.

By Bradley Burston

Like anybody, I would like to live a long life. Longevity has its place. But I'm not concerned about that now. I just want to do God's will. And He's allowed me to go up to the mountain. And I've looked over. And I've seen the Promised Land. I may not get there with you. But I want you to know tonight, that we, as a people, will get to the promised land.
Martin Luther King, Memphis, April 3, 1968

Former Prime Minister Yitzhak Rabin

Photo by: David Mizrachi Haar

 

On the face of it, there is no conflict more thicket-bound, more eye-gouging in its complexity, more heavily barricaded in its resistance to a solution, than the Israeli-Arab morass.

Would that all of this could be boiled down to something more digestible, more easily amenable to change.

It can. It comes down to this: The price of making peace is death. No less. The only leader who can make the kinds of political and social sacrifices necessary to forge a solution which provides for an independent Palestine alongside an independent Israel, is the leader who is fully prepared to make the ultimate personal sacrifice.

From Yitzhak Rabin to Anwar Sadat to Issam Sartawi to Ariel Sharon to Moshe Dayan, the peace process takes no prisoners. No one makes peace and lives.

We, the peoples of the Holy Land, demand no less. Is that fair? Of course not. But it's the way it works. The "land which devours its inhabitants" is even harder on the leaders who choose to try to make that land livable. We cannot forgive our leaders for doing the right thing. We can only forgive them, re-elect them, tolerate them, for doing the wrong thing, measure after failed measure, year after agonizing year.

Which brings us to Benjamin Netanyahu and Ehud Barak and, for that matter, Mahmoud Abbas. They have found the Mideast secret of eternal political life: Just say no.

In fact, our most effective rejectionists, among them Eli Yishai, Natan Sharansky, Avigdor Lieberman, are our most prominent political cowards.
 

In Barak's case, the lack of moral imagination, in Henry Siegman's apt phrase, is stunning. He has borrowed the secret of longevity from his Camp David classmate Yasser Arafat, and is happy as a clam. It is only the peoples of the Holy Land who are left mired in misery and hopelessness.

In the case of Netanyahu, the most absurd of explanations for his failure to seek peace also appears more and more to be the real one: So long as his centenarian father remains alive, lucid, and steely in his resistance to a peace process, so shall the prime minister be.

They are survivors, these men of crippled vision. They survive so that others may die.

What do we need to make peace between Israel and Palestine? A leader on each side who is mad enough and patriotic enough to be willing to be a martyr to the future.

Yitzhak Rabin made peace with Jordan, and was on his way to making peace with the Palestinians, when we killed him. Anwar Sadat was Israel's most lethal enemy, when he took the step that in one stroke made a landmark peace and regained every square centimeter of captured Egyptian territory. Just after Israel made its final large withdrawal, one of Sadat's junior army officers gunned him down.

What do we need from our leaders? Only peace, and their life's blood.

What kind of person could possibly be willing to take on that kind of challenge, in exchange for nothing more than a place in history and a future for millions of children on both sides?

Precisely the kind we seem to lack at the moment. A genuine hero. 

Spiritual Wisdom of the Week

by: Rabbi Michael Lerner on June 17th, 2010

This week I’d like to share some of my own thoughts on God, emotion, and patriarchal thought with you all:

The richness of human emotions, the wealth of nuance and excitement that can be generated by human neediness, the depth of love that can be generated by human relationships — these magnificent aspects of reality are likely to be aspects of God as well. Why should God be any less wonderful than human beings? If one rejects the notions of perfection that come from Hellenistic and patriarchal thought, then one could easily see that attributing emotions, personality, feeling, and caring to the spiritual Being that permeates all of reality is not a put-down or a belittling, but a celebration in God of what we can and ought to honor in human beings. And if we recognize that a caring being is also a being that hurts, yearns and desires, then there is no reason to think we are belittling God when we see that S/He (as the unity of all being) is a yearning, desiring and sometimes hurting totality. It is only if we accept the male-dominated vision that perfection is that which has no needs or lacks and that God must be perfect in this sense that the Jewish conception of God becomes a scandal. But if we think of God in more feminine terms, we may allow ourselves to imagine that all of being is permeated by yearning, desire, caring, sensitivity, love and vulnerability – and that that is not a deficiency but an amazingly beautiful aspect of the Unity of all Being.